anlatılamayanlar...

insanın kendini ifade edememesi kadar zor bir şey yokmuş gibi geliyor bu günlerde bana? ne desem ters gibi,ağzımdan çıkan kelimeler takla mı atıyor acaba giderken diye düşünmeden edemiyorum. adını vermeyeyim ama geçen akşam bir dizi vardı. kız oğlana kızıyor,dönüp "sakın arkamdan gelme!" diye bağırıyor ve çekip gidiyor. iki adım attıktan sonra da oğlanın gelmediğini farkedince tekrar dönüp "neden gelmiyorsun?" diye soruyor. hepsi böyle mi diye düşündüm? değildik! ben "gelme" diyorsam, gerçekten gelme demek istiyorumdur. ben "çok üzgünüm" diyorsam,deliler gibi üzgünümdür ve sadece hafifletmek istemişimdir söylerken de.. grip olunca lafını bile etmem ama gerçkten yataktan çıkamıyorsam hastayımdır,ancak o zaman söylerim.. moralim bozuksa ağzımı pek açmam, ama derdim başımdan aşmışsa zaten ağlıyorumdur,saklayamam..

hala düşünüyorum,acaba söylediklerimi bu kadar açık söylememe rağmen karşıdan anlaşılamıyorsa sebebi bende midir? karşımdaki mi altından ne dediğimi çıkarmaya çalıştığından harekete geçemiyordur.. üzgünüm dediğimde ne anlaşılıyor acaba da beni teselli etme girişiminde bile bulunulmuyor? ağlıyorsam neden cevap "herşey düzelecek birgün" klişesi bile olmuyor da,"ay ne ağlıyorsun şimdi?" tepkisi veriliyor. üzgün olduğumda mı belli edemiyorum.? her canım sıkıldığında çemkirsemiydim de şimdi ağlayışlarım ilgiyi hakeder hale gelebilseydi? dertlerim ciddi anlamda derya olmuşken bile gözümden akan yaşlar umursanmayacaksa ben neden ayakta durmaya çalışayım ya da kimin için durmaya çalışayım.? kendimden başkası haketmiyorsa bunu,neden direniyorum?

sorularla hayatımı doldurup duruyorum. cevapları kayıp.. başımın üzerinde sonları soru işaretlerine mahkum bir sürü soru ve dermanları olmayan bin tane dert." hangisinden başlasam" diye bakmaya bile korkuyorum. kafamı kaldırmadan yürümeye devam ediyorum.. bir amacım var mı? elbette var ama insanoğlu bir destek aramadan nasıl yürüsün.. şöyle biri çıksa "yürü ya kulum" dese ama ben koşsam! "üzülme"dese,ben sevinçten uçsam! "derttir,elbet biter birgü,sabret" dese,ban sabır taşlarına bile taş çıkartsam! biri çıksa "ben yanındayım" dese de ben yalnız kalmasam,bütün dünyayı yanımda sansam!

insanlar hayattan çok şey mi bekler? ben beklemedim.. annem "uslu kız" dedikçe ben daha uslu oldum..babam "akşam ezanında evde olunacak" dedikçe,ben daha ikindide girdim eve.. abim daha su istemeden anlardım da mutfağa yürümeye başlardım. benim bütün algılarım açıktı da,insanlarınki neden kapalı? sesim duyulmuyor olsa şarkı söyleyemezdim di mi? şarkılarımı duyuyorsunuz da,dertlerimi neden duymuyorsunuz? yanaklarıma bir allık sürsem rengini beğenip markasını soruyorsunuz da,üstünde süzülen gözyaşlarımın rengini neden sormuyorsunuz? onların rengi modaya uymuyor mu? 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !